Zacznę od przyznania się do pewnej nieścisłości. Chodzi o tytuł książki, który dla specjalistów może być nieścisły, za to dla początkujących powinien być zrozumiały. Celowo użyłem w tytule słowa “elektroakupunktura” chociaż w treści będzie mowa o metodzie “elektropunktury”. Jaka jest różnica między obiema metodami? Odpowiedzi na to pytanie poświęcę ten rozdział.

Elektropunktura, elektroakupunktura i akupunktura, to są różne odmiany tej samej terapii. Podobnie akupresura, laseropunktura czy moksa. Początki tej terapii sięgają XX wieku p.n.e., kiedy to legendarny chiński cesarz Huang-Ti zalecił: “Życzę sobie, aby posługiwano się wyłącznie tajemniczymi igłami z metalu, które kierują energią”. W ten sposób metoda leczenia polegająca na wbijaniu cienkich igieł metalowych w określone punkty ciała weszła na stałe do oficjalnej medycyny chińskiej. Od słów łacińskich “acus” (igła) oraz “punctum” (ukłucie, punkt) została ona po wiekach nazwana akupunkturą. Równolegle z rozwojem akupunktury rozwijano w Chinach również inną metodę zwaną przyżeganiem albo “moksą”. Nazwa pochodzi od używanej rośliny - chińskiego piołunu (Arthemisium moxae), której wysuszone i odpowiednio spreparowane listki były w postaci cygar lub prymek używane do przyżegania punktów ciała. Wykorzystywano te same punkty co w akupunkturze. W stosunku do osób osłabionych, źle znoszących nakłuwania, kobiet i dzieci oraz osób starszych stosowano masaż punktowy - akupresurę.

Historia elektroakupunktury sięga początku XIX stulecia, czyli prawie od wynalezienia stosu Volty. Wtedy zaczęły się próby zastosowania prądu elektrycznego w dziedzinie medycyny. Zauważono zwiększenie efektu terapeutycznego przy przepuszczaniu prądu elektrycznego przez wkłute igły w zabiegu akupunktury. Połączenie wkłuwania igieł ze stymulacją prądem elektrycznym nazwano elektroakupunkturą.

Z czasem zaczęto stosować przepuszczanie prądu bez użycia igieł, a mianowicie przez elektrody płaskie, przyłożone do powierzchni ciała z równie dobrymi efektami. Ze względu na nie korzystanie z igieł ze słowa elektroakupunktura usunięto rdzeń “aku” i w ten sposób powstała elektropunktura.

Wraz z wynalezieniem lasera rozpoczęto badania nad możliwością użycia światła do stymulacji organizmu. Wykryto stymulacyjne działanie światła wnikającego na pewną głębokość zależną od długości (koloru) światła. Metoda ta, chociaż bardzo obiecująca, pozostaje w dalszym ciągu droga ze względu na wysoki koszt laserów.

Wszystkie te metody mają swoje zalety i swoje wady. Akupunktura klasyczna - wymagająca użycia igieł - w oczywisty sposób jest dostępna dla bardzo wąskiego kręgu specjalistów i wymaga wielu lat studiów i jeszcze więcej praktyki. Akupresura, ze względu na słabość bodźca, ma ograniczoną skuteczność. Laseropunktura jest terapią bardzo drogą. Wydaje się, że spośród wszystkich elektropunktura jest metodą najbardziej wyważoną ze względu na koszta i dostępność, a przy tym równie skuteczną, co inne metody.

Różnice między poszczególnymi metodami dotyczą jedynie techniki stymulacji, a nie istoty leczenia ani wyboru punktów. Tak więc nie popełniłem wielkiego błędu pisząc w tytule o elektroakupunkturze. Wszystko, co dotyczy akupunktury, dotyczy również elektroakupunktury i elektropunktury. Różnice w zaleceniach są niewielkie, np. dla elektropunktury nie ma przeciwwskazania dla osób chorych na hemofilię. Praktycznie terminy akupunktura, elektroakupunktura i elektropunktura mogą być używane zamiennie. Jeśli jest inaczej, to zostanie to specjalnie zaznaczone.